31 de mayo de 2008

Estíbaliz Espinosa

...Coñecina o ano pasado en Salamanca (nun encontro de novas poetas galegas: "Demasiados zapatos para unha cincenta") e quedei sorprendida pola súa poesía, dende aquelas sigo léndoa e aprendendo dela.

Déixovos un texto que me encanta:

DI

ela di: é tarde
ela di: é máis tarde aínda
ela di: achégate
ela di: en branco por esta noite escura
ela di: pasa a túa lingua unha soa vez pola palabra que me fixo
retorcerme
ela di: e non existe antídoto, se non quero curarme
ela di: cómeme
ela di: bébeme
ela di: a condición física é extrema
ela di: non sei que farei contigo
ela di: non te movas
ela di: non te movas agora
ela di: foi un microcosmos o noso, delicado coma a crisálida
ela di: violento e mudo coma un universo
ela di: estás dentro do meu texto, pero non dentro da miña vida
ela di: este poema non me curará de ler poemas
ela di: xamais me recomporei de ter escrito isto
ela di: xamais me recomporei de ter durmido ao teu carón
ela di: xamais me recomporei de non saber quen es
ti dis:

27 de mayo de 2008

Jueves de teatro y lágrimas


No hay jueves sin fiesta en Salamanca. No hay jueves sin música, gritos o alboroto. No hay jueves sin botellón en plazas públicas. Y sin embargo, sí hay jueves sin teatro en las escaleras de Anaya. ¿Por qué? Porque nuestro “ruido” –perdonen, caballeros, yo lo llamaría música- molesta tanto a los vecinos de la plaza que quieren cortarlo como sea. El jueves lo consiguieron echando mano de la ¿burocracia? –fíjense, unas veces tan deficiente y esta vez tan solícita-. Nosotros, que no entendemos de burocracia, policías ni decibelios, porque sólo somos actores, nos quedamos con la impotencia del que desea con vehemencia hacer algo y no le dejan.
Este jueves fue jueves de lágrimas en Salamanca.

25 de mayo de 2008

Fragmentos: De lujurias, músicas y otros excesos

Una vez más, abrimos la página de un texto medieval, escuchamos The Future de Leonard Cohen, miramos al frente habitando otra noche más bajo la nocturnidad de la ciudad cálida. Entonces nos hacemos preguntas sobre el futuro de la sociedad y la buena música (¿fervor de Eurovisión?), entonces nos preguntamos si la lujuria en nuestros días se ve como acto condenado al feismo, y por tanto, cápsula extraída junto a nuestro espacio libidinal.
Sigamos escuchando, pensando y sintiendo.
Otros, seguirán fervorizados bajo la melodía del Chiquilicuatre ese y abstraídos por el no sentir, no pensar, no ser.

Omne, ave o bestia a que amor retiente,
desque cunple lujuria luego se arrepiente,
entristeçe en punto, luego flaqueza siente,
acórtase la vida: quien lo dixo non miente.
¿Quién podrié dezir quántos (la) tu lujuria mata?
¿Quién dirié tu forniçio e tu mala barata?
Al que tu ençendimiento e tu locura cata,
el diablo lo lieva quando non se recata.
(estr. 274-275) Libro de Buen Amor.

Para los que acorten la vida.

20 de mayo de 2008

Nos metemos a actrices

Perdonad el plantón. Andamos haciendo el payaso.

Miércoles 21 y jueves 22- 21:30 horas, Plaza de Anaya (Salamanca): "Cien refranes, cien verdades"

14 de mayo de 2008

Ondas do mar de Vigo




Teño unha amiga que se namorou fai tempo dun rapaz de Vigo, e dende aquelas (xa pasaron anos) temos a esperanza de poder ir xuntas a coñecer unha das cidades cantadas máis tempranamente nos cancioneiros medievais galegos.


Ondas do mar de Vigo,
se vistes meu amigo?
E ay Deus, se verrá cedo!


Ondas do mar levado,
se vistes meu amado?
E ay Deus, se verrá cedo


Se vistes meu amigo,
o por que eu sospiro?
E ay Deus, se verrá cedo


Se vistes meu amado,
por que ey gran coydado?
E ay Deus, se verrá cedo!


Foi un vigués ó que coñecimos hai pouco tempo (O Leo) quen nos falou de música e poesía, e con el aprendimos que estes versos foron compostos acompañados de música (http://www.cervantesvirtual.com/servlet/SirveObras?portal=65&Ref=10922&audio=0) e que esa música alongaba as vogais lembrando os berros da xente cando está no mar. A mín aquelo encantoume e fíxome desexar aínda con máis forzas poder visitar unha cidade tan chea de encanto como Vigo.

12 de mayo de 2008

A desaparición das linguas

Leo na revista de divulgación científica National Geographic este mes no seu informe sobre o estado da Terra a seguinte información acerca das linguas.

Cuando mueren lenguas, desaparecen culturas

¿Puede haber mayor soledad que la de ser el último hablante vivo de la lengua materna propia? Este es el destino que aguarda a miles de seres humanos: los lingüistas calculan que de las 7000 lenguas existentes en 2007, la mitad desaprecerá con su último hablante antes de final de este siglo. La muerte de una lengua suele empezar con discriminación y terminar con asiminación. Este mundo urbano y globalizado donde vivimos es particularmente despiadado con millares de lenguas locales que antes cimentaban estrechos vínculos familiares tribales y nacionales.
En la era más interconectada de la historia, estamos perdiendo eslabones esenciales con nuestro pasado y tesoros únicos de conocimeiento, sabiduría y cultura... Un dato: la mitad de las lenguas tienen menos de 5000 hablantes, las 10 más difundidas cuentan con cientos de millones cada una...
Al tiempo que desaparecen los idiomas menos hablados se consolida un triste puñado de lenguas globales.



Nestes tempos nos que os galegófilos loitamos por que se recoñeza unha lingua chea de matices, de tradición literaria, e de anos e anos de existencia; en algún recuncho do mundo haberá unha muller o un home de máis de oitenta anos de edad conservando nas súas arrugas o máis prezado que tén de seu: a súa lingua.

Agardo que estes datos fagan que nos sensibilicemos cun tema que afecta dende a un pequeno poblado esquecido na selva amazónica ata a nosa esquina noroccidental, ao litoral mediterráneo e ao País Vasco e Navarra, sen esquecer que en España somos portadores de centos de variantes lingüísticas non recoñecidas aínda como linguas, senón como dialectos, e que conservan rasgos que os nosos galegos e castelán antigos deberon ter hai moito tempo.

5 de mayo de 2008

En busca do tempo perdido (ai lalelo ai lalá)


Vanitas, de Fernando Vicente



Dáme hoxe por pensar nos estribillos. Os estribillos son un vínculo co mundo, os que nos fan ás veces ledos de sermos vivos e outras veces lémbrannos o fatal. Onte escoitaba a Joaquín Sabina cantando "¿Quién me ha robado el mes de abril?, ¿Cómo pudo sucederme a mí?" e dábanme ganas de chorar. E é que é verdade que ás veces parece que nos rouban os meses, sen que sexamos quen de obrigar ao tempo a que nos devolva o que é noso. Eu xa teño perdidos alguns días, aínda non perdín meses enteiros... E supoño que terei máis días por perder, tamén alguns por recuperar. Agardo encontrar o estribillo que nos devolva a todos o tempo perdido... porque supoño que a policía non fai nada cos ladróns de meses..

http://www.youtube.com/watch?v=EWVNk5yJ2aI&feature=related

30 de abril de 2008

Our Town: Only when we die we realize about how beautiful life was

Noche de Thorton Wilder sobre escenario sobrio; muchas caras conocidas en frente de nuestra mirada, 12 sillas de madera y algún que otro mueble. Es sorprendente quedar absorbido sobre las butacas durante casi dos horas de relato, quedando mutilados todos nuestros sentidos a cualquier sensación que no sea la de mantener un diálogo con nuestros actores, y amigos. En el pueblo ficcional (aunque ¿qué es ficción?) de Grover´s Corners todos sus habitantes llevan una vida circular basada en etapas que parecen imborrables desde un principio; después de vidas normales, después de "haber cumplido nuestro papel", queda probablemente el sabor amargo... La conciencia de sí mismo, de saber que lo vivido ya es pasado, y éste, nuestro único recuerdo ante la esperanza de algo, una señal que realice el deseo de olvidar el mundo del que una vez salimos, para no "re-entrar".
Quizás los habitantes de Grover´s Corners cuando caen en el lecho comienzan a adorar los instantes vividos, quizás nosotros no tenemos realmente conciencia del tiempo hasta que dejamos de existir.
Quizás, nuestra vida se convierta en imágenes borrosas que caerán en el olvido; algún día.



Felicito enormemente a Catalina, fascinante narradora de la historia, su antifaz (sin él, no hubiera habido cuento) a Esteban por llevar todo a cabo, a Roy, Diego, Andreína, Claudia, los demás. Gracias

28 de abril de 2008

Días de Celestina e máis teatro

Sempre digo que creo nas casualidades da vida. Onte, léronme as liñas das máns e inda que son bastante escéptica, creí algunha das cousas que me dixeron. O caso é que ás veces parece que si existe un destino ou polo menos unhas casualidades que fan que sintamos medo de cando en vez por cumprir un papel pre-establecido.

O outro día foi Portugal, estes días: o teatro. Quizais non hai conxunción de astros nin nada diso, senón que son eu a que o produce. O sábado fun ver unha obra de teatro creada en galego (aínda que representada en castelán... estamos en Castela) do grupo santiagués Matarile Teatro: Animales Artificiales. Unha obra diferente por crítica, moi xestual e reflexiva. Cousas que eu, acostumada ó teatro dos séculos de ouro ou ó actual feito por estas zonas, non souben apreciar en condicións.




Hoxe, outra obra de teatro. Esta vez enmarcada na Muestra de Teatro Universitario de Salamanca, que comezou o pasado xoves e remata o venres de esta semana (en plena ponte de maio). Hoxe lle tocou ó grupo Pulso Teatro cunha representación moi, pero que moi boa da obra do catalán Jordi Galcerán: El método Grönholm. Estou moi contenta, porque os coñezo a todos e fixeron un traballo increíble de interpretación. Mañá outros amigos de clase e de Salamanca fan Nuestro Pueblo de Thornton Wilder. Agardo que sexan tan bos como os de hoxe.

E por fin.. La Celestina. Si, chegou o momento de disfrutala nas clases co noso profesor de literatura mediaval Emilio de Miguel, experto nesta controvertida obra, que inda hoxe mantén moitos misterios de autoría ou xénero. Deixémonos de teorías e vaiamos o texto, que é o verdadeiramente importante:

Ella tenía seys oficios, conuiene saber: labrandera, perfumera, maestra de fazer afeytes e de fazer virgos, alcahueta e vn poquito hechizera. Era el primer oficio cobertura de los otros, so color del qual muchas moças destas siruientes entrauan en su casa a labrarse e a labrar camisas e gorgueras e otras muchas cosas. Ninguna venía sin torrezno, trigo, harina o jarro de vino e de las otras prouisiones, que podían a sus amas furtar. E avn otros furtillos de más qualidad allí se encubrían. Asaz era amiga de estudiantes e despenseros e moços de abades.


Celestina era unha auténtica polifacética. Ríome eu da interdisciplinariedade e picardía de hoxe en día. Ela ganábanos a todos. Pra que digan que os mediavais non sabían o que se facían...

27 de abril de 2008

Reinterpretaciones: videos

En nuestro sentir contemporáneo se han abierto muchas interpretaciones minimalistas acerca de grandes autores; Shakespeare y Lope son evocados en un escenario con colores musicales de los 90, Hamlet aparece como un astronauta en medio de una sala espectacular y el don Juan de las Bizarrías de Belisa es un aparente rockero del siglo XXI. Ahora, proponemos una reinterpretación de la poesía más “culinaria” de la guerra civil española (No deseamos dañar sensibilidades; si no están preparados no lo vean)

25 de abril de 2008

25 de abril e outras celebracións

É curioso... porque parece que de súpeto todolos camiños levan a Portugal. Hoxe andan celebrando a festa da democracia e ós que nos contaron a historia, celebramos con eles un anaco da súa rebelión pacífica.

Ademáis, camiñando pola web e buscando galerías interesantes en Flickr, atópome cunhas imaxes incribles, cheas de rasgos dalinianos, con títulos en portugués. Pásovos a ligazón, para que xulguedes por vós mesmos:

http://www.flickr.com/photos/10228566@N02/

A maior celebración de hoxe é o recoñecemento do náufrago (o noso padriño), da nosa profe Xandra e da Pícara de allegue... Seguimos véndonos por aqui.

24 de abril de 2008

Primavera y danzas invisibles


Cigüeñas y murciélagos.
Turba de aves nocturnas que baila en torno a la catedral. Si me dejaras ir contigo esta noche en hora de metro cerrado; si el viaje de la cigüeña y la ambigüedad del murciélago no fueran lo que son; entonces, los bailes ciegos se desvanecerían, el relato sobre dos almas no existiría, los días de primavera no serían lo que son; manojo de historias donde el movimiento de lo invisible es coprotagonista con dos bailarines.
Sin murciélagos ambiguos, no seríamos.
La procreación parisina se habría reemplazado por otras historias en la edad de la inocencia.
Falsire mar

23 de abril de 2008

DOS VISIONES DEL CLAVEL



I think I'll buy the flowers myself (V. Woolf)
DOS VISIONES DEL CLAVEL

O cravo, igual que nós as dúas, é un todo efímero. Perde as súas follas do mesmo xeito que pasa o tempo. Cada día que pase será un dos pétalos do noso cravo. Hoxe, despois do día da terra e estreando día do libro, inauguramos un blog. Un lugar onde atoparnos en galego e en castelán e onde contarnos as nosas visións do mundo, do humano e do abstracto. Benvidos a un espazo de encontros e de contos onde a fantasía, a literatura, a música, o teatro ou as artes en xeral serán as nosas compañeiras diarias. O cravo tamén será o recordo adiantado dunha festa pola paz, a do 25 de abril en Portugal. O noso blog: unha ponte tendida entre galegos e castelás.

* * * * *

... y cada hoja de palabras instantáneas gallego-castellanas formaron un clavel; llegarán otras primaveras, atravesaremos otros encuentros con cuentos de magia; contos de meigas. Entra a un espacio público donde lo inmaterílico sustituye a lo material; la caída de sus hojas convertirá lo deseado en ilusión óptica por un instante.

* * * * *

... dos visiones del mundo

dúas visións do cravo...